Wat is verloren (en gewonnen) als de reiziger neerstrijkt

Wat is verloren (en gewonnen) als de reiziger neerstrijkt


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Over dozen struikelend, onrustig door dit proces van settelen, slik ik mijn verlangen in om in een gammele bus te zitten die over een kronkelige weg slingert met mijn hoofd tegen een groezelig raam en al mijn bezittingen aan mijn voeten. Het weelderige groen van Colorado in het vroege voorjaar doet me vaag denken aan Oeganda en ik blader een uur door oude reisverslagen en herinner me de geur van chapati en houtvuren, bonte kippen die hun staartveren uitwaaieren tegen een achtergrond van bananenbomen en bergen.

In de afgelopen drie maanden heb ik een appartement, meubels, een nieuwe baan verworven. Ik heb twaalf dozen met boeken uit de opslag gehaald, uren besteed aan het uitpakken van verfrommelde kranten om ingelijste foto's te onthullen, een schilderij van Jeruzalem, krullende ansichtkaarten met vervaagde landschappen, een handvol verfrommelde Jordaanse dinar die in een oud dagboek is gestopt.

'S Avonds loop ik afwezig rond mijn nieuwe appartement. Er is een keuken en een balkon, een wasmachine en een open haard. Door de gewelfde plafonds en dakramen voelt de plek groter aan dan hij is, maar zelfs zonder deze toevoeging voelt het als een paleis. Na drie maanden word ik nog steeds wakker en gapen ik naar al deze ruimte die alleen voor mij is.

Maar zelfs als ik me verwonder over deze verandering van omstandigheden, mis ik het bed, de afgebladderde vloertegels en de vervallen hete plaat van mijn zinderende kamer op het dak in Bethlehem. Ik mis de geur van Arabische koffie, de oproep tot gebed, de koelte van de zware stenen muren. Ik mis het om op het dak te zitten, uit te staren over de glooiende heuvels, mijn leven te voelen in de ijle balans van nooit weten wat er daarna komt.

Ik ben doodsbang dat ik me op mijn gemak op deze plek zal vestigen en mijn nomadische jaren zullen niet langer de kern van mijn identiteit zijn.

Als ik moe ben van het zoeken door plunjezakken en dozen, stap ik naar buiten, strek me uit op het gras en staar naar de Flat Irons, denkend dat als ik Colorado morgen zou verlaten, ik nostalgisch zou zijn naar deze bergen en de geur van de velden bakken in de zon. Het is niet Bethlehem of Kampala die ik mis of Colorado dat me rusteloos maakt.

Als ik eerlijk ben tegen mezelf, ben ik doodsbang dat ik me comfortabel op deze plek zal vestigen en dat mijn nomadische jaren niet langer de kern van mijn identiteit zullen zijn, maar slechts een echo in mijn leven. Zoals middelbare school of zomerkamp, ​​iets dat ik heb doorstaan ​​of waar ik van hield, maar iets dat maar tijdelijk was. Deze angst overrompelt me, meestal 's ochtends als ik naar mijn werk fiets en het zonlicht het lange gras opvangt dat in de velden buigt, de lucht fris en koel is en ik alleen maar op de weg wil zijn. En dan vraag ik me af wat mijn leven wordt als het op één plek verankerd is.

Mijn nomadenleven was vol onzekerheid, ondersteund door angst. Ik vond het geweldig, maar het was niet gemakkelijk. Voortdurend proberen relaties te onderhouden, visa uit te zoeken, een bestaan ​​te verzinnen in een taal die ik nauwelijks kon bevatten, worstelen om in het moment te leven terwijl ik altijd twee stappen vooruit denk. Toen de depressie zich als een steen op mijn borst nestelde, smeekte mijn moeder me om naar huis terug te keren. Ik kon het niet. En ik kon niet uitleggen waarom. Nu ik de toppen van mijn nieuwe huis aan het verkennen ben, uitkijkend over Roosevelt National Forest en Rocky Mountain National Park, weet ik waarom.

Hoe bitter het leven in het buitenland ook kan zijn als je worstelt, het was het leven dat ik had uitgehouwen en het was het leven dat ik koos. Bang om een ​​leven te leiden dat ingegeven werd door mijn faalangst, wilde ik mezelf uit mijn schulp duwen, alles ervaren, meerdere talen spreken, mijn ogen openen voor de geografische en culturele wonderen van de wereld. Ik was op zoek naar iets waarvan ik zeker wist dat ik het thuis nooit zou vinden. Toen ik wegging, was ik niet van plan terug te komen.

Maar na vijf jaar, nadat ik een verlammende depressie een wurggreep had gegeven, nadat ik tussen verschillende landen had gestuiterd, mezelf in zoveel richtingen had gedraaid dat zelfs mijn beste vrienden niet konden bijhouden waar ik was, werd ik op een ochtend wakker en besefte dat het tijd was om naar huis te gaan.

Ik kan geen spijt hebben van die beslissing, maar elke dag die voorbijgaat, scheidt me van de plaatsen waar ik vroeger hoorde, de plaatsen waartoe ik leerde behoren. Terwijl ik mijn wortels dieper in de rotsachtige bodem van Colorado graaf, moet ik afstand doen van mijn greep op de oevers van de Neckar waar ik voor het eerst in het buitenland studeerde, de bergen van Grenoble die me bewaakten toen ik uit elkaar viel, de stoffige heuvels van Bethlehem waar ik mezelf weer in elkaar zetten.

En ik weet dat ik nooit tot deze plaatsen zal behoren zoals ik ooit deed.

Ik begin dit langzaamaan te verwerken en richt mijn blik van het schilderij van Jeruzalem naar het uitzicht vanuit mijn raam. Ik leef niet meer uit een koffer. Mijn leven hangt niet af van het woord 'misschien'. Als ik een zware dag heb, kan ik niet alles in mijn rugzak gooien en ontsnappen. In plaats daarvan haal ik diep adem en duw me terug tegen de rusteloosheid die zegt dat de volgende trein de stad uit is.

Ik wilde leren sterk te zijn, maar ik besef dat ik alleen heb geleerd hoe ik kwetsbaar moet zijn.

Maar wanneer het licht weer onder de bergen zakt en ze van achteren verlicht, betwijfel ik mijn besluit om wortels neer te leggen, me verwonderend over de schikgodinnen en beeld ik me in dat de draden van mijn eigen leven losjes uit hun vingers fladderen.

Reizen is een les in ongemakkelijk zijn, een voortdurende oefening in nederigheid. Elk moment is een strijd om te verbeteren en terug te duwen tegen de faalangst, vol kleine overwinningen, ontelbare vernederende kansen om jezelf uit te lachen. Zal ik dat deel van mezelf vergeten? Zal het uit mijn vingertoppen glippen zoals Frans al uit mijn geheugen glijdt?

Als ik de snuisterijen van mijn avonturen uitpak, trek ik de lagen vloeipapier naar achteren om de lessen te onthullen die in mijn uitgestrekte handen vielen, de waarheden die mijn hongerige hart verzadigden. Hoe Duitsland me probeerde te leren niet bang te zijn voor fouten, stamelend over woorden, elke zin een perfect treinwrak. Hoe Frankrijk me leerde omhoog te kijken, troost te vinden in de kleine gemakken van het leven, mijn toevlucht te zoeken in de ruige Alpen. Hoe Oeganda me een ondoorgrondelijke genade toonde, bewijst dat het mogelijk is om niets te hebben en toch alles te geven. Hoe Bethlehem me leerde om uit te reiken, om hulp te vragen, de gebroken stukken te verzamelen en ze stevig te omhelzen.

Ik wilde leren sterk te zijn, maar door over mijn schouder te kijken, realiseer ik me dat ik alleen heb geleerd hoe ik kwetsbaar moet zijn.

Wanneer de middag onweersbuien over de bergen rollen en afdalen in Boulder, zit ik stil en voel ik de donder weerklinken tegen de heuvels, hijgend van ontzag naar de bliksem die aan de hemel versplintert. Ik heb geen antwoord op al mijn vragen, weet niet hoe ik een evenwicht kan vinden tussen een behoefte aan stabiliteit en de liefde van een nomade voor onzekerheid, of hoe ik kan stoppen met bang te zijn.

In plaats daarvan breng ik mijn dagen door met luisteren naar de yip van de coyote terwijl ik langzaam wankelend langs een bergkam wankelt, gedwongen om logge stappen te nemen en diep adem te halen. Ik pauzeer vaak, gooi mijn hoofd achterover, tuur terwijl de wolken zich verzamelen. En terwijl ik dat doe, merk ik dat Colorado me leert stil te zitten, de stormen te zien ontvouwen, om in het reine te komen met mijn rusteloosheid onder deze uitgestrekte wilde lucht.

En op de een of andere manier is het genoeg.


Bekijk de video: GEWONNEN OF VERLOREN?!